غزلی روی تخت بیمارستان ۵ آذر

احمدرضا احمدی:
به زخم تن مرا کَس مرهمی نیست
تو باشی در کنار من غمی نیست

من از درد رفیقان دردمندم
که درد دوستان درد کمی نیست

ز عمق جان می گویم دمادم
خوشا آن کس که او را ماتمی نیست

چه می ارزد جهان فانی ایدوست
که این دنیا بجز آه و دمی نیست

خوشم با همرهان در عالم عشق
که خوشتر زان؛ یقینا عالمی نیست

درون قوم بدخواهان عالم
مجو آدم که هرگز آدمی نیست

خدا داند ز روی صدق گویم
بجز تو یاوری و محرمی نیست

تن رنجور "ناصح" دردمندست*۱
تو باشی در کنار من غمی نیست

"ناصح گلستانی"
۱۴۰۱/۱۲/۲۳
گرگان_1 پنجم آذر