نوکیسه را رها کن، دست دهش ندارد/ غزلی در نصیحت/ ناصح گلستانی

1 در 1

ای خوش! کسی که هر دم او باخداست؛ایدوست
آنکس که شد خدایی،مشگل گشاست؛ایدوست

دریا دلان عالم، جاوید روزگارند
صدمرحبا بر آن کو اهل سخاست؛ایدوست

پا را منه براهی که آن انتها 1
جغرافیای شهوت بی انتهاست؛ایدوست

آنکس که فاش سازد راز ترا، یقین کن
گر هست آشنایت، او بی وفاست ایدوست

در کوی نیک نامان بیتوته گرنمایی
بینی بچشم خویشت بس بی صفاست، ایدوست

ای بینوا مپیچ از دردی که در تو بینم
درمان درد عاشق در نینواست، ایدوست

1 را رها کن، دست دهش ندارد
منت از او کشیدن، آری خطاست؛ایدوست

هر روز صبحگاهان"1" غزل سراید
وقت غزلسرایی یاد شماست؛ایدوست

احمدرضا احمدی"ناصح 1"
۱۴۰۲/۴/۲۱

گلستان/علی آبادکتول